Ok. 15% całkowitej produkcji tworzyw przetwarza się na folie. Jej wolumen w Europie szacowany jest na 7–8 mln ton rocznie, a roczna dynamika wzrostu w zaawansowanych krajach UE na 2,5–3,0%. W USA rynek folii z tworzyw jest szacowany na ok. 6 mln ton, a jego wartość na ponad 20 mld USD.

Trendy europejskie i globalne

Według PlasticsEurope, organizacji zrzeszającej europejskich producentów tworzyw sztucznych, globalna produkcja tworzyw w roku 2004 wyniosła 222 mln ton. Szacunki te są znacznie wyższe niż analogiczne szacunki CMAI (Chemical Market Associates Inc.), według których światowa produkcja tworzyw wyniosła 176 mln ton rok wcześniej. Nie wchodząc w te rozbieżności, których autor i tak nie rozstrzygnie, warto, powołując się na europejskie stowarzyszenie producentów, podać na początku kilka zestawień odnoszących się do tego przemysłu w Europie definiowanej jako rozszerzona Unia Europejska z krajami EFTA.

PlasticsEurope szacuje udział Europy w produkcji tworzyw sztucznych na 24% produkcji globalnej, udział Azji Wsch. na 35,5% i Ameryki Płn. na 26%. Europejska produkcja wyniosła 53,3 mln ton tworzyw wszelkiego rodzaju w roku 2004 oraz dodatkowo 22,5 mln ton odpadów z tworzyw, z czego ponad połowa poddana jest recyklingowi. W Unii Europejskiej operuje 53,500 przetwórców tworzyw sztucznych z całkowitą wartością sprzedaży w 2004 roku na poziomie 178 mld EUR, 2,400 producentów tworzyw sztucznych i dodatków ze sprzedażą 80 mld EUR i 3,800 producentów maszyn, narzędzi i urządzeń do przetwórstwa tworzyw ze sprzedażą 16 mld EUR. Całkowita wartość sprzedaży przemysłu tworzyw sztucznych w Unii Europejskiej w roku 2004 wyniosła ok. 275 mld EUR. 1/4 tej kwoty przypada na Niemcy.

Zużycie tworzyw w Europie jest szacowane na podobną wielkość 53 mln ton w roku 2005 z udziałami poszczególnych tworzyw, jak pokazane jest w rys. 1.



PlasticsEurope

Do roku 2010 spodziewany jest wzrost o 18% w relacji do roku 2005. Oznacza to średnioroczną dynamikę na poziomie 3,6%. Ok. 15% całkowitej produkcji tworzyw przetwarza się na folie. Jej wolumen w Europie szacowany jest na 7–8 mln ton rocznie, a roczna dynamika wzrostu w zaawansowanych krajach UE na 2,5–3,0%. W USA rynek folii z tworzyw jest szacowany na ok. 6 mln ton, a jego wartość na ponad 20 mld USD.

Folia jest materiałem plastycznym, którego grubość z zasady nie przekracza 0,5 mm. Produkowana jest metodą rozdmuchu bądź wylewu. Coraz częściej obok folii jednowarstwowych wytwarza się folie wielowarstwowe. W tym drugim przypadku folia składa się z warstw z różnych tworzyw, łącząc w sobie cechy materiałów składowych. Folie z tworzyw sztucznych łączy się także z papierem bądź z folią aluminiową. Powszechnym standardem stała się folia trójwarstwowa, a w coraz częstszym użyciu są też folie pięciowarstwowe, których właściwości są stale poprawiane.

Folia jest stosowana w różnych gałęziach przemysłu, przede wszystkim jednak w przemyśle spożywczym i biurowo-papierniczym. Coraz powszechniejsze zastosowanie znajduje także w uprawach rolnych jako podłoże gleby, a także w pomieszczeniach dla inwentarza żywego oraz w robotach budowlanych przy budowie obwałowań i podobnych konstrukcji inżynieryjnych, izolacji fundamentów, ścian, dachów, podłóg jako tzw. membrany. Jednakże ok. 3/4 całej produkcji folii przeznaczone jest na opakowania dla zróżnicowanej gamy produktów, zarówno napojów, jak cegieł. Właśnie jako materiał opakowaniowy folia typu stretch, służąca do ścisłego opakowania partii towaru, wykazuje najwyższą dynamikę wzrostu popytu. Następnym segmentem notującym wysokie tempo wzrostu są torby z przeznaczeniem na zakupy detaliczne. Powyżej średniego tempa rośnie także rynek foliowych opakowań spożywczych.

Spośród surowców przeznaczonych do produkcji folii dominują polietylen (PE) i polipropylen (PP) ze względu na właściwości tych polimerów i cenę. Ponad 60% ogółu używanych tworzyw do produkcji folii stanowi polietylen niskiej gęstości PE-LD (przede wszystkim folie stretch). Znacznie niższe jest zużycie w produkcji folii polietylenu wysokiej gęstości PE-HD (folie na gotowe produkty spożywcze i torby do zakupów detalicznych) i pochodnych polipropylenu, zwłaszcza BOPP (folie na produkty rolne, piekarnicze, mleczarskie itp.). Udział PVC w produkcji folii jest nieznaczny w porównaniu z poliolefinami (głównie foliowanie mięsa). W ocenie ekspertów PE-HD ze względu na możliwość wytwarzania bardzo cienkich folii będzie stopniowo zastępowało PE-LD w wielu zastosowaniach.

Z uwagi na zdecydowaną dominację poliolefin w produkcji folii warto zestawić parę danych o rynkach polietylenu i polipropylenu. Światowa produkcja polietylenu wzrastała z poziomu 26 mln ton w roku 1994 do obecnego poziomu przekraczającego 75 mln ton, tzn. zwiększyła się trzykrotnie w okresie ostatnich 12 lat. Produkcja europejska kształtuje się na poziomie 15 mln ton, stanowiąc 1/5 produkcji globalnej. Największymi producentami PE na świecie są Dow Plastics (8 mln ton rocznie; ponad 10% światowej produkcji), Exxon Mobil, BP, Basell, Borealis, Atofina, Sabic itd.

Ok. 40% produkowanego polietylenu w odmianach PE-LD, PE-HD, PE-LLD zużywa się do produkcji folii. Oznacza to, że w ostatnich latach zużywa się na świecie 29 mln ton PE rocznie do produkcji różnego rodzaju folii opakowaniowych, spożywczych i przemysłowych. Przeznaczenie PE do produkcji innych elementów, jak rury, detale wtryskowe, pojemniki, detale do powlekania itp. sumuje się do pozostałych 46 mln ton.

Światowa produkcja polipropylenu jest szacowana na ok. 40 mln ton rocznie z wysoką dynamiką wzrostu, która doprowadzi do wytworzenia 55 mln ton PP w roku 2010. Produkcja europejska jest szacowana na ok. 10 mln ton, tzn. 1/4 produkcji światowej. Największym światowym producentem PP jest Basell, spółka utworzona przez BASF i Shell o zdolnościach produkcyjnych przekraczających 6 mln ton rocznie. Pozostali wielcy wytwórcy to Borealis, BP Amoco, Atofina, Sabic. Każdy z tych koncernów jest zdolny wytworzyć ponad milion ton PP rocznie. Jedynie 16–17% wytwarzanego PP znajduje zastosowanie w produkcji folii.

Rocznie zużywa się na świecie 6,5 mln ton PP do wytwarzania folii oraz 1,6 mln ton w Europie. Pozostałe produkty uzyskiwane z PP to detale wtryskowe, włókna, płyty i artykuły wytłaczane. Spośród zastosowań PP do produkcji folii najwyższą dynamikę prezentuje folia orientowana dwuosiowo (BOPP). Według szacunków PCI Films Consulting globalny rynek BOPP obejmuje ok. 4,3 mln ton w roku 2005 z perspektywą dojścia do poziomu 5,7 mln ton w roku 2010 (wzrost o 1/3). Nowe zdolności produkcyjne są lokowane przede wszystkim w Chinach. Z uwagi na fakt, że PE i PP zdominowały wyraźnie jako surowce produkcję folii, można przyjąć, że światowa produkcja folii z tworzyw stanowi wielkość 35–36 mln ton, natomiast europejska 7–8 mln ton (20–22% produkcji globalnej).

Polski rynek poliolefin

W Polsce produkcją poliolefin zajmuje się od lat wyłącznie wytwórnia w Płocku, której moce zostały wyraźnie zwiększone w wyniku inwestycji dokonanych przez spółkę Basell Orlen Poliolefins (BOP). Wpływ tej inwestycji na rozmiary krajowej produkcji PE i PP ujawnił się dopiero w roku 2006, za który to rok brakuje jeszcze wiarygodnych danych. Poniższe dane za zeszły rok należy zatem potraktować jako szacunki. Na marginesie warto zwrócić uwagę na osobliwość polskiego przemysłu tworzyw, w którym produkcja poliolefin stanowiła dotąd raczej skromną część całości wytwarzanych tworzyw, podczas gdy w Europie stanowią one połowę produkcji. Ponadto wzajemne relacje wytwarzanych PE i PP odbiegają od regularności obserwowanych na rynku europejskim (patrz: rys. 2).



Finalne zdolności produkcyjne instalacji BOP wyniosą 400 tys. ton PP, 320 tys. ton HDPE i 150 tys. ton LDPE, czyli zwiększą trzykrotnie dotychczasową produkcję. W na-stępstwie osiągnięcia planowanych mocy produkcja krajowa zbliży się znacznie do poziomu obecnej konsumpcji poliolefin w Polsce. Dotychczas większość zużywanych poliolefin pochodzi z importu, a rozmiary dotychczasowej zależności od importu ukazują wyraźnie poniższe wykresy (dla roku 2006 szacunek na podstawie danych za trzy kwartały) (patrz: rys. 3 i 4).





Analiza tych wykresów obejmie najpierw okres lat 2000–2005, a dopiero później rok 2006, w którym zaznaczyła się zmiana zasadnicza. W poszczególnych latach 2000–2005 import jest co najmniej dziesięciokrotnie wyższy niż eksport. Podobne relacje zachowane są w ujęciu wartościowym, które zostało tu pominięte. Przy tym dynamika importu była do roku 2005 wyższa niż dynamika eksportu. Jeśli zestawić rok 2005 z rokiem 2000, to eksport PE okazał się wyższy o 17%, a import o 73%. W przypadku PP dynamika eksportu wyniosła w tym czasie powyżej 31%, a importu 98%.

Traktowany łącznie import poliolefin kształtował się na poziomie 440–490 tys. ton w latach 2000–2002 (okres spowolnienia gospodarczego w kraju), wzrósł do 600 tys. ton w 2003, 700 tys. ton w 2004 i 800 tys. ton w 2005 i 2006. Wzrost tej skali nie może być interpretowany inaczej niż jako odpowiedź na wzmagający się popyt ze strony krajowego przetwórstwa tych surowców.

Podstawowe kierunki eksportu PE to Niemcy, Belgia, Litwa, Turcja. PP jest eksportowany głównie na Ukrainę, Litwę, do Włoch, Niemiec i Turcji. W imporcie PE dominują Niemcy z udziałem 20–25%, ponadto Holandia, Belgia, Węgry. Ciekawostką jest rosnący import PE z Arabii Saudyjskiej. PP jest importowany także z Niemiec, Belgii i Węgier. Udział tych trzech krajów zdecydowanie przekracza poło-wę polskiego importu. Węgry zainwestowały po roku 2000 w produkcję PP i PE w Tiszai Vegyi Kombinat Rt, a ich produkcja była, przynajmniej przed rokiem 2006, znacznie wyższa niż w Polsce i przekracza znacznie popyt wewnętrzny. Podobnie jest zresztą w Czechach i na Słowacji.

Oczywiście rok 2006 oznacza przełomową zmianę opisanych wyżej tendencji ze względu na rozruch instalacji BOP w Płocku. Na podstawie danych szacunkowych o produkcji i handlu zagranicznym za trzy kwartały 2006 roku można wnosić o dynamicznym wzroście produkcji, która oka zała się ponad dwukrotnie wyższa, i skokowym przyroście eksportu zarówno PE, jak PP. Zmieniły się również kierunki eksportu. Udział Niemiec w eksporcie PE w okresie styczeń – wrzesień 2006 wyniósł prawie 39%, na kolejnych pozycjach znalazły się Włochy (ok. 12%) i Hiszpania (ok. 10%), a ponadto Belgia i Francja (po 6%). W eksporcie PP kolejność jest następująca: Niemcy (24%), Włochy (19%), Rosja (11%), Wlk. Brytania (6,5%) i Belgia (5%). Kierunki importu, podobnie jak jego poziom, pozostały w zasadzie bez zmian.

Dane o produkcji, eksporcie i imporcie pozwalają na oszacowanie rozmiarów rynku polietylenu i polipropylenu w kraju (patrz: rys. 5). Jeśli te szacunki trafnie obrazują rynek, to – jak wynika z wykresu – konsumpcja poliolefin w kraju przekroczyła milion ton w roku 2005 i ta wielkość utrzymała się w roku 2006. Polska jest już obecnie liczącym się konsumentem PE i PP w Europie, w której, jak pamiętamy, całkowita produkcja tych surowców razem jest szacowana na 25 mln ton, a zużycie jest nieco niższe, ponieważ UE jest eksporterem netto PE i PP.



Na podstawie danych za rok 2005 konsumpcja PE i PP łącznie per capita wynosi 27 kg (16 kg PE + 11 kg PP) przy średniej europejskiej w granicach 50 kg na głowę. Uderzająca jest dynamika wzrostu rynku poliolefin charakteryzująca się średnim dwucyfrowym przyrostem rocznym. W latach 2000–2005 zużycie PE wzrosło o 54,1%, a PP o 68,9%. Średnioroczna dynamika wzrostu wyniosła zatem ok. 11% w pierwszym wypadku i nieco powyżej 13% w drugim. Wstępne dane za rok 2006 upoważniają do opinii o stabilizacji na tym rynku.

Folie na rynku polskim

Szybki wzrost zapotrzebowania na folię w nowoczesnej gospodarce wynika z paru tendencji obecnych na rynku. Jedną z nich jest substytucja twardych opakowań, jak skrzynki, pudła, przez ściśle przylegające owinięcia ułatwiające transport ładunków zbiorczych. Tendencją wspomagającą w tym względzie jest szybki rozwój handlu wielkiej skali, który wymusza owijanie palet folią. Inną tendencją zwiększającą zużycie folii jest jej coraz powszechniejsze stosowanie w budownictwie i rolnictwie. Jeszcze inną tendencją jest upowszechnienie folii w produkcji materiałów biurowych. Produkcja opakowań laminowanych, w których stosuje się folie z tworzyw, to jeszcze inny kierunek zastosowań.

Rynek folii, jak każdy rynek, przechodzi w swojej ewolucji początkową fazę przyspieszonego wzrostu, po czym następuje jego nasycenie i przejście do fazy wzrostu stabilnego. W krajach bardziej od Polski zaawansowanych w rozwo-ju rynek folii wzrasta w tempie stabilnym. W Polsce nadal mamy do czynienia ze stanem sprzed nasycenia. Jest to biznes, na którym stosunkowo szybko uzyskuje się zwrot z zainwestowanego kapitału. Firma Sabic, jeden największych operatorów w branży tworzyw, szacuje zużycie folii stretch w Europie Centralnej na 0,9 kg na osobę wobec 1,9 kg/osobę w Europie Zach.

Oznacza to, że folie w naszym regionie mają dynamiczny wzrost wciąż przed sobą. Sabic plasuje Polskę jako siódmego producenta folii stretch w Europie. Wydaje się jednak, że szacunki Sabica odnośnie rynku polskiego są stanowczo zaniżone. Konsumpcja 0,9 kg folii stretch na osobę oznaczałaby konsumpcję całkowitą w Polsce na poziomie 34 tys. ton. Wiadomo, że taki poziom rocznej produkcji osiąga choćby jedna spółka Marflex – M.J. Maillis Poland Sp. z o. o. A nie jest to jedyny, choć największy, wytwórca folii stretch w Polsce.

Nie ma wiarygodnych danych pozwalających na rzetelne szacunki rozmiarów krajowego rynku folii. Nie ma, jak dotąd, czegoś na kształt monitoringu tej branży. Z tych powodów przyjmuje się w tym miejscu założenie wyjściowe, iż w Polsce, podobnie jak w Europie, 40% dostępnego PE i 17% PP zużywa się do produkcji folii. Założenie to może znacznie odbiegać od trafności, jednakże wobec braku porządnych danych wyjściowych (przede wszystkim danych o skumulowanej produkcji folii), założenie takie wydaje się na miejscu. W kolejnej części będzie ono weryfikowane o dane głównych operatorów, zwłaszcza producentów na rynku polskim, oraz o dane obrazujące wymianę zagraniczną.

Zatem, przy przyjęciu wzmiankowanego założenia, rozmiary rynku folii PE oszacowane zostają na 250 tys. ton, a folii PP na 72 tys. ton w roku 2005. Należy do tych wielkości dodać także folie wytwarzane z innych tworzyw, jak zwłaszcza PVC z dodatkiem plastyfikatorów, ale także droższe folie z poliamidów, poliestrów czy poliwęglanów. W ogólności przyjmujemy wielkość rynku folii w roku 2005 na mniej więcej 350 tys. ton. Podział według surowca przebiegać będzie, jak pokazane jest na rys. 6.



Oczywiście określenie dynamiki wzrostu w poprzedzających latach jest wysiłkiem w tym wypadku daremnym, nie ulega jednak wątpliwości, że jest to wciąż dynamika bardzo wysoka. Bardzo wysoką dynamikę wzrostu rynku potwierdzają dane o handlu zagranicznym za ubiegłe lata. Zarówno eksport, jak import rosną nieprzerwanie. Na poniższych wykresach zobrazowany jest handel zagraniczny oddzielnie foliami z PE i z PP. Mankamentem tych zestawień jest łączne ujęcie folii wraz z arkuszami i płytami wytworzonymi z PE bądź PP. Nie da się oddzielić tych produktów w specyfikacjach statystycznych i wypada tylko mieć nadzieję, że włączenie płyt i arkuszy nie zakłóca zbytnio obrazu rynku folii (patrz: rys. 7).



Eksport folii z PE wzrósł w latach 2000–2005 o przeszło 120%, a w roku 2006 został zapewne potrojony w relacji do 2000 (na wykresie dane z 2006 za pierwsze trzy kwartały). Średnioroczna dynamika eksportu wyniosła zatem 24% w latach 2000–2005, przy czym szczególnie silny wzrost nastąpił w ostatnich latach. Podobnie silną dynamiką charakteryzuje się także import, który podwoił się w omawianym okresie, a w roku 2006 utrzymał się na poziomie roku 2005 (patrz: rys. 8).



W wypadku folii polipropylenowych nie mamy już do czynienia z dynamiką podobnej skali, jak widać na wykresie, przy czym wzrost importu okazał się znacznie wyższy niż eksportu, szczególnie w roku 2006, w którym z pewnością okazał się co najmniej trzykrotnie wyższy niż w 2000. Rozmiary importu folii z PP w roku 2006 wymagają zresztą jeszcze sprawdzenia ze względu na wyjątkowy przyrost ilościowy z Francji i W. Brytanii, który nie znalazł odzwierciedlenia w wartości tego importu.

Folie polietylenowe są eksportowane do Niemiec, Rosji, USA, Czech, Ukrainy, Holandii, Słowacji, Litwy, Francji, W. Brytanii, Łotwy. Główne kierunki eksportu folii z polipropylenu to Rosja, Niemcy, Ukraina, Czechy, Litwa. Eksport według głównych krajów jest zilustrowany poniżej na przykładzie roku 2005. Import folii, który jest znaczniejszych rozmiarów niż eksport, nadchodzi przede wszystkim z Niemiec, Włoch, Francji, Węgier, Szwecji, Czech i Finlandii (PE), a także z Niemiec, Włoch, Węgier, Belgii i W. Brytanii (PP).

Z jakichś powodów w roku 2006 gwałtownie zwiększył się import folii PP (czy podobnych produktów, jak arkusze i płyty) z W. Brytanii i Francji. Kraje te zdystansowały w imporcie Niemcy, a ich łączny udział przekroczył 50% w wolumenie importu. Jednak wartość tego importu liczona w USD okazuje się niższa niż 7,5%. Jest to kwestia zagadkowa, której obecnie nie sposób wyjaśnić; dane obrazują sytuację w handlu za trzy pierwsze kwartały.



Operatorzy na rynku folii

Produkcja folii stretch została zdominowana przez dwa podmioty Marflex-Mailis i Eurofilms. Ich łączna obecna produkcja folii stretch kształtuje się na poziomie ponad 50 tys. ton i jeszcze w obecnym roku zostanie podwyższona do 75 tys. ton. Udział drobniejszych podmiotów w produkcji jest oceniany na 7–10 tys. ton rocznie. Wszelkie dotychczasowe kalkulacje w zakresie chłonności polskiego rynku folii stretch ulegały szybkiej dezaktualizacji. Dwa lata temu rynek był oceniany na 50 tys. ton. Jeszcze niedawno Eurofilms szacował (w prospekcie emisyjnym przy okazji emisji akcji na giełdzie w Warszawie) pojemność polskiego rynku folii stretch na 60 tys. ton. Obecnie ocenia się rynek (firma Sabic; dostawca PE-LLD dla Eurofilms) na 75 tys. ton, czyli ok. 2 kg per capita.

Największym producentem w branży jest Marflex-M.J. Maillis Poland Sp. z o. o. z Karczewa, powstała z zaangażowaniem kapitału greckiego(37 mln USD). Marflex wytwarza rocznie 35 tys. ton folii stretch i jest ponadto największym w kraju producentem toreb plastikowych z PE i taśm z PP. Produkowana folia stretch jest kierowana do firm operujących w przemyśle opakowań. Całkiem niedawno spółka poinformowała o planowanej inwestycji w nową linię do produkcji folii stretch o wydajności 15 tys. ton rocznie i wartości 14 mln zł. Po zakończeniu tej inwestycji w roku 2007 produkcja wzrośnie do 45–50 tys. ton folii rocznie. Spółka rozwija wielokierunkową działalność, operując w produkcji i dystrybucji, w tym także dystrybucji maszyn i narzędzi pakujących. Grecki inwestor M.J. Maillis Group, który przejął spółkę we wrześniu 2000, należy do czołowych europejskich wytwórców folii z roczną sprzedażą sięgającą 400 mln euro.

Drugim wiodącym wytwórcą folii stretch z PE-LLD jest notowana na giełdzie spółka Eurofilms Polska Grupa Ergis SA z siedzibą w Oławie (siedzibą zarządu jest Warszawa). Powstała w wyniku zaangażowania brytyjskiej Eurofilms Extrusion Ltd w przedsięwzięcia Grupy Ergis. Eurofilms wytwarza rocznie 18 tys. ton folii stretch, którą przekazuje do ok. 600 odbiorców, w tym zagranicznych. 1/4 sprzedaży przekraczającej 130 mln zł w roku 2006 jest kierowana na eksport. Jeszcze w tym roku produkcja wzrośnie do 27 tys. ton w wyniku kontynuowanej inwestycji w kolejną linię produkcyjną. Poza folią stretch spółka przetwarza także folię BOPP i termokurczliwą PVC.

Euroflms jest częścią składową Grupy Ergis z centralą w Wąbrzeźnie (zarząd również w Warszawie), która powstała w 1998 roku na bazie kilku spółek zlokalizowanych w różnych częściach kraju. Ergis produkuje folie z PE, PP, PS i PVC (giętki: 40 mln m rocznie w Wąbrzeźnie i twardy w Wojciechowie oraz termokurczliwą folię z PVC w Warszawie). Poza folią grupa jest czołowym wytwórcą granulatów PVC, paneli, tapet ściennych i geomembran (folia PVC) stosowanych w konstrukcjach inżynierii lądowej i zbiorników wodnych. Jest też jedynym polskim producentem folii farmaceutycznej, wytwarza folię do artykułów papierniczych i wyrobów powlekanych. Od roku 2003 Grupa jest zarządzana przez fundusz inwestycyjny DBG Eastern Europe II (Deutsche Bank, EBRD, Mitsubishi Corp., DEG i Deutsche Beteiligungs), który jest inwestorem strategicznym Grupy z aktywami 75% akcji.

Spółka Flexpol-Gąsior Sp. z o. o. (Płock) jest wiodącym krajowym producentem folii z PP (BOPP). Założona w 1996 roku przez ówczesną płocką Petrochemię (PKN Orlen), spółka wzmocniona została w 2004 roku udziałem innego potentata w branży – PPH Gąsior Sp. z o. o. (Bydgoszcz), wiodącego producenta folii dla przemysłu spożywczego. Kontynuowane inwestycje w Płocku pozwoliły na uruchomienie w 2006 roku produkcji pięciowarstwowej folii CPP (cast).

Nordenia Polska Poznań Sp. z o. o. z Dopiewa (1998) produkuje giętkie opakowania, folie z powłokami klejowy-mi do zgrzewania w niskich temperaturach oraz folie warstwowe i prefabrykowane torby z nadrukami. Spółka wchodzi w skład niemieckiego producenta opakowań giętkich i folii technicznych Nordenia International AG.

Sealed Air Polska Sp. z o. o. (Duchnice) jest polskim oddziałem koncernu notowanego na NYSE. W Duchnicach produkuje folię termokurczliwą z PE, PP i PVC głównie dla przemysłu spożywczego, worki termokurczliwe, folię barierową i bąbelkową.

Renolit Polska Sp. z o. o. z Ożarowa jest jednym z największych importerów wysokiej jakości folii do hy-droizolacji konstrukcji budowlanych, obiektów ziemnych, basenów kąpielowych, a także do produkcji artykułów biurowych i okleinowania mebli. Jest oddziałem niemieckiej Renolit AG.

Cofinec Polska z Góry Kalwarii stanowi część międzynarodowego holdingu zarejestrowanego w Holandii Cofinec N.V. posiadającego udziały w firmach branży opakowań na Węgrzech (Cofinec Hungary z 85-proc. udziałem na rynku branży), w Polsce (Cofinec Polska) i Czechach (Cofinec Bohemia). Firma jest głównym dostawcą dla najbardziej renomowanych firm w regionie. W Polsce produkuje opakowania elastyczne z folii i tworzyw sztucznych.

TB Opakowania Sp. z o. o. (Tczew) jest znaczącym producentem folii termokurczliwej z PVC (drugi producent za Ergis z 30-proc. udziałem we własnej, z pewnością przesadnej, ocenie) i importerem folii stretch z PE i PVC. Folię dostarcza do sektorów żywności, kosmetyków, artykułów biurowych, firm logistycznych i supermarketów. Sprzedaż spółki kształtuje się na poziomie 50 mln zł (2006), firma zatrudnia ok. 70 pracowników.

Nicator Fabryka Opakowań SC z Karczewa jest od kilkunastu lat jednym z wiodących producentów opakowań foliowych, przede wszystkim z PE-HD oraz od 2000 producentem folii stretch i folii do pakowania żywności, a także toreb i worków foliowych.

Działająca od roku 2002 w Bielanach Wrocławskich firma Manuli Ekobal Sp. z o.o. jest dystrybutorem dwóch zagranicznych producentów folii stretch: włoskiej Manuli Stretch S.p.A. (z roczną produkcją 220 tys. ton folii) oraz czeskiej Ekobal S.r.o. Greiner Packaging Sp. z o. o. z Teresina k. Sochaczewa (kapitał austriacki). Produkuje sztywną folię oraz opakowania z PP i PS do produktów żywnościowych.

A ponadto wiele innych, jak m.in.:
- Suominen Flexible Packaging (Grodzisk Maz.); oddział fińskiej spółki. Produkuje folię opakowaniową z nadrukiem.
- Marma Polskie Folie (Rzeszów) zorientowana jest na produkcję folii z PE i BOPP.
- Marpol SA (Ignatki/Białystok); produkcja folii z PE, PP, PET, PA i ALU, laminaty i torby z nadrukiem.
- Dekofilm Polska Sp. z o.o.; oddział włoskiej Decofilm S.p.A., producent folii termokurczliwej.
- Eurofol Folie i Opakowania (Poznań); spółka wyspecjalizowana w produkcji folii termokurczliwej.
- ZTS ERG Bieruń SA (Bieruń); producent folii termokurczliwej, granulatów PVC i taśm z PP.
- ZTS Ząbkowice–ERG SA; producent folii z PE i wtryskiwanych wyrobów z tworzyw. Jako jeden z pierwszych podmiotów branży zapewnił sobie dostawy surowca z BOP o wartości 24 mln zł.
- Andra – Pak Sp. z o. o. (Raszyn/Warszawa); operuje w przetwórstwie folii stretch.
- Plastics Group Sp. z o. o. (Warszawa); wiodący dystrybutor produktów z tworzyw sztucznych, m.in. folii.
- Elzet – Przedsiębiorstwo Wielobranżowe (Krzeszowice); przetwórstwo folii stretch, BOPP, Cast.

W ogólności rynek jest bardzo rozdrobniony i jeszcze wiele innych podmiotów jest na nim aktywnych. W tabeli obok kilka informacji o wynikach finansowych niektórych ze wspomnianych wyżej spółek w roku 2005.