Według danych opracowanych przez Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Opakowań w Warszawie, w 1998r. w Polsce powstało ponad 2,6 mln ton odpadów opakowaniowych (bez uwzględnienia opakowań drewnianych), co stanowi 20-25% masy odpadów komunalnych. Oznacza to, że w przeliczeniu na jednego mieszkańca wytworzono ok. 70 kg takich odpadów. Ponad 2 mln ton odpadów opakowaniowych (w tym 407 tys. ton odpadów z tworzyw sztucznych) zostało zdeponowanych na składowiskach razem z odpadami komunalnymi.

Zgodnie z wytycznymi Dyrektywy 94/62/EC "Opakowania i odpady opakowaniowe" deponowanie odpadów na składowiskach nie powinno być stosowane w odniesieniu do odpadów opakowaniowych, gdyż traci się bezpowrotnie materiały, które można wykorzystać przemysłowo jako źródło surowców lub energii. Światowe, a ostatnio i krajowe poszukiwania nowych materiałów ulegających rozkładowi biologicznemu oraz nadających się do recyklinu organicznego -kompostowania, dotyczą przede wszystkim materiałów opakowaniowych zastępujących tworzywa sztuczne. Wynika to z trudności jakie występują przy utylizacji opakowań poużytkowych wykonanych z tworzyw sztucznych oraz opakowań wielomateriałowych z udziałem tworzyw sztucznych.
Przydatność opakowań poużytkowych z tworzyw sztucznych do recyklingu materiałowego jest ograniczona różnorodnością polimerów i rodzajem opakowań (wytwarzanie różnymi technikami przetwórstwa). Różnorodność tworzyw sztucznych (PE, PP, PET, PVC, PS, PA, kopolimery i kombinacje tych tworzyw) stosowanych do wytwarzania opakowań, z jednej strony jest zjawiskiem bardzo pozytywnym. Umożliwia bowiem dobór odpowiedniego tworzywa do systemu pakowania właściwego dla konkretnego wyrobu. Z drugiej jednak strony jest istotną barierą w fazie utylizacji odpadów.
Dla opakowań z tworzyw sztucznych ekologicznie preferowana metoda - recykling - związana jest z wyższymi kosztami niż w przypadku opakowań szklanych, tekturowych czy metalowych, gdyż odpady te wymagają dodatkowej segregacji polimerów. Dla przykładu w Niemczech koszty recyklingu opakowań z tradycyjnych tworzyw sztucznych wynoszą średnio około 3 DM/kg, natomiast koszty kompostowania odpadów jedynie 0,5 DM/kg. Ceny tworzyw wtórnych nie są zatem konkurencyjne w porównaniu z cenami tworzyw pierwotnych a zastosowanie ze względu na gorszą jakość znacznie ograniczone. Utylizacja przez spalanie, w przypadku nieposegregowanych odpadów i przestarzałych technologii, może być związana z emisją toksycznych związków i budzi uzasadnione obawy mieszkańców.
Nowe materiały opakowaniowe zastępujące tworzywa sztuczne, które można utylizować przez kompostowanie, są zatem z ekologicznego i ekonomicznego punktu widzenie szczególnie atrakcyjne. Przykładem takich opakowań są tacki z otrąb pszennych o nazwie BIOTREM, produkowane przez Młyn Jerzy Wysocki, które są opakowaniami jednorazowego użycia, biodegradowalnymi i przydatnymi do kompostowania. Zgodnie z deklaracją producenta, technologia wytwarzania tych opakowań zapewnia możliwość ich konsumpcji, czyli są również opakowaniami jadalnymi (otręby pszenne konsumpcyjne bez dodatków szkodliwych dla zdrowia). Opakowania te uzyskały świadectwo jakości zdrowotnej PZH HŻ/02684 określające przydatność tych opakowań do kontaktu z sypkimi produktami spożywczymi.
Przeprowadzone w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Opakowań badania wskazują, że tacki te charakteryzują się dobrą odpornością na nacisk osiowy, porównywalną z innymi opakowaniami z tworzyw sztucznych (średnia odporność 359N) oraz akceptowaną oceną sensoryczną, gdyż stwierdzono wyraźnie wyczuwalny smak i zapach jedynie otrąb. Badania nasiąkliwości wykazały, że opakowania nie mogą być stosowane do płynów zwłaszcza o podwyższonej temperaturze (woda o temperaturze 20 stopni C przenika przez opakowanie po upływie 70 min a woda o temperaturze 80 stopni C po 5min, dla oleju jadalnego o temperaturze 20 stopni C czas ten wynosi 60min.

Komentarze

  • tacki i naczynia z otrąb pszennych

    Naczynia z otrąb pszennych można znaleźć ponownie w firmie Bio-Pak. Zapraszam na stronę internetową www.bio-pak.com.pl.