Puszka na napoje jest jednym z "epokowych" wynalazków XX wieku, związanych z codziennym życiem konsumentów. Historia puszki nie jest długa. Zaczyna się w Ameryce w latach 60. ubiegłego stulecia. Technologia produkcji puszek z aluminium szybko rozprzestrzeniła się. Od tego czasu trwa triumfalny pochód tego opakowania przez światowe rynki.

Puszka aluminiowa ma szereg niezaprzeczalnych zalet:
» jest lekka
» jest łatwa w transporcie i przechowywaniu (nie tłucze się)
» świetnie "wypełnia przestrzeń"; jej zawartość zajmuje, aż 90 proc. powierzchni potrzebnej
na przechowywanie
» pozwala na szybkie chłodzenie napojów, a więc i oszczędność energii
» jest atrakcyjna wizualnie i łatwa do zadrukowania, bez potrzeby stosowania etykiet
» przede wszystkim zaś jest surowcem wtórnym, nadającym się w całości do odzysku.
Na świecie zużywa się dziś rocznie ponad 205 miliardów puszek. W samej Polsce w 2001 r. wprowadzono ich 1 mld 720 mln. szt. (w 90 proc. są to 0,5 litrowe puszki na piwo) i produkcja ta wciąż rośnie.
Statystyczny Amerykanin konsumuje dziś zawartość ponad 400 puszek rocznie. Anglik - ponad 100. Polak spożywa rocznie zawartość ok. 40 puszek przewidywany jest dalszy dynamiczny rozwój tego rynku.
Aluminiowa puszka "jest liderem recyklingu pośród opakowań do napojów". Na świecie odzyskuje się ponad 58 proc. puszek. W Europie - średnio 40 proc. W przodującej Szwajcarii i Finlandii powtórnie wykorzystuje się ponad 90 proc.
Recykling puszek w Polsce szybko rośnie i już dziś osiąga średni europejski wynik około 40-42 proc., podczas gdy jeszcze w 1999 r. sięgał 26 proc. Złoża boksytu (rudy aluminium), z którego otrzymuje się aluminium nie odnawiają się, co prowadzi do ich bezpowrotnego wyczerpywania.
Mimo, że minęły już czasy gdy uważano aluminium za metal półszlachetny i kosztowało ono więcej niż złoto, to produkcja aluminium z rudy wciąż jest stosunkowo droga.
Produkcja aluminium z boksytu wiąże się z wieloma zagrożeniami dla środowiska: jest energochłonna (produkcja 1 kg tego metalu wymaga ok. 20 kWh energii elektrycznej, czyli 20 razy tyle, co wyprodukowanie 1 kg chleba) i prowadzi do skażenia gleby, wody i powietrza, głównie związkami fluoru.
TYMCZASEM:
» Aluminiowe puszki w całości nadają się do ponownego przetworzenia i nie muszą trafiać na wysypiska śmieci.
» Odzysk aluminium z puszek prowadzić można w nieskończoność, nie powodując utraty jakości metalu.
» Recykling puszek aluminiowych, w stosunku do produkcji aluminium z boksytu, powoduje zmniejszenie ilości zanieczyszczeń powietrza aż o 95 proc., a zanieczyszczeń wody o 97 proc. Wymaga też o 95 proc. mniej energii elektrycznej. Oszczędza się w ten sposób również naturalne złoża rud - recykling 1 tony złomu aluminiowego pozwala oszczędzić 4 tony boksytu.
» Produkcja aluminium z puszek jest o 60 proc. tańsza od uzyskiwania go z rudy.
» Wartość 1 tony puszek aluminiowych to około 1000 USD. W samej Polsce w 2000 roku wartość sprzedanych puszek aluminiowych przekroczyła 120 mln zł. Za kilogram puszek (67 puszek 0,33 l lub 53 puszki 0,5 l) można w skupie otrzymać ok. 2 zł.